วันนี้ (25 ส.ค. 68) พล.ท. บุญสิน พาดกลาง แม่ทัพภาคที่ 2 เป็นวิทยากรหัวข้อ “เรื่องจริงจากชายแดน” ณ ห้องประชุมสุธรรม อารีกุล ชั้น 1 อาคารสารนิเทศ 50 ปี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เพื่อสร้างความรัก ความเข้าใจ ความภาคภูมิใจและความสามัคคีของคนไทย ที่หวงแหนแผ่นดิน และประสบการณ์ของผู้นำในภาวะวิกฤต การเสริมสร้างขวัญกำลังใจของแนวหลังและแนวหน้า
โดยช่วงหนึ่ง เป็นช่วงตอบคำถามนิสิต ถึงปัญหาชายแดนไทย-กัมพูชา โดยแม่ทัพฯ กล่าวว่า ปัญหาคือต่างฝ่ายต่างถือว่าเป็นแผ่นดินของตัวเอง มันเป็นความยากที่สองประเทศคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง นำไปสู่การประท้วง นำไปสู่การใช้อาวุธ สังเกตว่าประเทศไหนที่คุยกันไม่รู้เรื่อง จะไปคุยกันเรื่องเขตแดนลำบาก
เรามีเขตแดนติดกับมาเลเซีย เมียนมา ลาว ก็ไม่มีปัญหาอะไร มีแต่กับ “กัมพูชา” ที่มาทะเลาะกัน วันดีคืนดีก็มาบอกว่า 3 ปราสาทฯ เป็นของกัมพูชา ซึ่งจะเป็นได้อย่างไร “กูอยู่ของกูอย่างนี้มานานแล้ว” ถ้าอยากได้ก็ไปฟ้อง ที่ไหนก็ว่าไป แต่จะเอากำลังมาขู่แบบนี้ไม่ได้ ปัจจุบันก็พร้อม ถ้าจะคุยกันก็พร้อมคุย ถ้าไม่คุยก็ไม่คุย คุยกันดี ๆ ก็ได้ ไม่คุยดี ๆ ก็ได้
ทางรัฐบาลก็คุยกับทางรัฐบาล ผมก็คุยกับแม่ทัพของกัมพูชา ซึ่งเขาตัดสินใจเองก็ไม่ได้ ถ้ารุกล้ำอธิปไตยผมก็มีสิทธิ์ป้องกัน บางพื้นที่ ๆ เขาล้ำมาเราก็ต้องเอาคืน ยกตัวอย่างกูมะเขือ ผมไม่รู้ว่าเขามาอยู่ตั้งแต่เมื่อไร เพราะไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้น
เราก็ไปเอาคืน เดี๋ยวหน้าหนาวจะเชิญไปวิ่งเทรล ไปยอดภูมะเขือที่เพิ่งทำแท่นธงชาติเสร็จ สวยงามมาก
ทั้งนี้ ขอชื่นชมน้องทหารที่สามารถทวงคืนพื้นแผ่นดินนี้กลับมาให้พวกเรา ขอสดุดีนายทหารทุกนาย แม่ทัพฯ ไม่ใช่พระเอก คนที่อยู่ใกล้ข้าศึกที่สุดก็คือลูกน้อง
ปัญหาชายแดนมีรายละเอียดค่อนข้างเยอะ เราต้องใช้หลักฐานใช้ความสามารถ เพื่อรักษาอธิปไตยของเรา ฉะนั้นต้องมีทหารประจำชายแดนมาเฝ้าตลอด ช่วงที่ผ่านมาเหมาะสมแล้ว เพราะเขายิ่งเราก่อน
ฝากท่านที่บอกว่า มีทหารไว้ทำไม เป็นคำถามที่น้อยใจมาก เป็นคำพูดที่ทำให้ทหารน้อยใจมาก ได้แต่เสียใจไปบ่นกับต้นเสา ไปตอบโต้เขาก็ไม่ได้ เพราะไม่รู้ใครพูดคำนี้
"นั่นยังไงครับวันที่ 24-28 ก.ค. 68 ฝึกมาทั้งชีวิต น้อง ๆ บางคนรับราชการมาจนจะเกษียณบอกว่า วันนี้เป็นครั้งแรก ทหารไม่ต้องฝึกมากหรอก ถึงเวลาสองวันก็เข้าเลย มันไม่ได้ฝึกง่าย ๆ นะครับ ฝึกความอดทนของกลุ่มฝึกที่ติดในการใช้อาวุธขับรถถังปืนใหญ่ ต้องมีเข้าโรงเรียนแล้วฝึกซ้ำ ๆ อย่างน้องที่สูญเสียไป 5 ท่าน เราต้องฝึกคนมาทดแทนอีก คนที่เขาจะกระโดดร่มได้ คนที่ฝึกความอดทน ฝึก 2 วันไม่ได้ ต้องอดทน ต้องสั่งสมทักษะเหล่านี้ไว้ พร้อมปฎิบัติทันทีเมื่อมีเหตุการณ์"
ส่วนในห้วงที่ไม่มีอะไร ทหารไม่เห็นทำอะไรเลย คำพูดนี้ก็เป็นคำพูดที่น้อยใจ แต่ตอบได้ ก็ฝึก ส่วนหนึ่งก็ไปช่วยชาวบ้าน ไฟไหม้ น้ำท่วม ก็ต้องไปนั่งคุยกับผู้นำชุมชน ผู้นำพื้นที่ เพื่อหาวิธีการแก้ปัญหา
ในยามสงบเราช่วยพัฒนาประเทศ ในห้วงที่ฝึก เราก็ต้องฝึก ต้องฝึกประจำ แม้กระทั่งแม่ทัพก็ต้องฝึก
เมื่อถามว่าจะมีโอกาสปะทะกันอีกรอบหรือไม่ และจะได้ประสาทตาควาย กลับคืนมาหรือไม่ แม่ทัพภาคที่สอง กล่าวว่า ขึ้นอยู่กับโยบายของผู้นำประเทศของกัมพูชา และท่าทีของทหารกัมพูชา ที่อยู่ตามชายแดนของฝั่งว่ามีท่าทีกวนเราหรือไม่ และเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหรือไม่ ถ้าเริ่มก่อกวนก่อน เราก็มีสิทธิที่จะตอบโต้
"วันนั้นแหละที่เราต้องทำหน้าที่ต่อในห้วงเวลาที่เหลือ ยืนยันว่าจะทำหน้าที่ตัวเองให้ดี ไปจนถึงวันที่ 30 กันยายน คือวันเกษียณอายุราชการ เมื่อวันนั้นมาถึง จะทำอย่างเต็มที่"
