ห้องข่าวภาคเที่ยง - ในวัยที่เริ่มโรยราของพ่อ-แม่ ก็หวังพึ่งลูก นั่งรถมาไกล กว่า 400 กิโลเมตร หวังฝากชีวิต แต่ถูกปฏิเสธแบบไม่มีเยื่อใย กลายเป็นผู้ที่ยื่นมือมาช่วยไม่ใช่คนในครอบครัว
คำว่า "บุพการี" และ "ความกตัญญู" คงใช้ไม่ได้กับครอบครัวนี้ พ่อทวีป อายุ 67 ปี ส่วน แม่มะลิวัลย์ ที่พิการ อายุ 64 ปี ไปไหนมาไหนต้องใช้รถเข็น นั่งรถโดยสารจากอำเภอลำนารายณ์ จังหวัดลพบุรี เพื่อกลับภูมิลำเนา มาหาลูกชายและลูกสาว ที่จังหวัดอุดรธานี
ทั้ง 2 คน มาถึงที่ บขส. ประมาณ 20.00 น.ของวันที่ 4 เมษายน ตลอดการเดินทาง จะโทรบอกลูกสาวเป็นระยะ กระทั่งถึงที่หมายโทรเรียกให้มารับ แต่ถูกตอบปฏิเสธ เพราะอยู่หอพัก ห้องคับแคบ และระเบียบเข้ม ห้ามบุคคลภายนอกเข้าพัก จะไปขอพักกับลูกชาย ปลายสายก็บอกไม่สะดวกอีก
ที่อยู่ก็ไม่มี เงินก็หมด ทำให้คืนนั้น ทั้ง 2 คน ต้องนอนที่ บขส. ด้วยความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ บขส. หาอาหาร น้ำดื่ม เสื่อปูนอน และพัดลม
เช้าอีกวันตื่นมา หวังจะได้เจอหน้าลูก แต่ไม่ใช่ เป็นตำรวจกับเจ้าหน้าที่ศูนย์ไร้ที่พึ่ง ที่เข้ามาพูดคุยสอบถามต้นสายปลายเหตุ ทำให้รู้ว่า ทั้ง 2 คน เคยมีบ้านอยู่ชุมชนเคหะ จังหวัดอุดรธานี แต่ไปได้งานทำที่อำเภอลำนารายณ์ จังหวัดลพบุรี ตั้งแต่ปี 2565 และมาในปี 2567 แม่มะลิวัลย์ ประสบอุบัติเหตุลื่นล้ม กลายเป็นอัมพาต แต่ก็ยังฝืนทนทำงานจนร่างกายไม่ไหว ปีนี้ จึงตัดสินใจกลับจังหวัดอุดรธานี แต่ไม่มีบ้านให้อยู่ เพราะลูกทั้ง 2 คน แจ้งว่า บ้านถูกยึดขายทอดตลาดไปนานแล้ว
ตลอดวลาของการพูดคุย เจ้าหน้าที่พยายามโทรหาลูกสาว แต่ไม่ยอมรับสาย ส่วนลูกชาย รับสายแต่ไม่ยอมพูด จึงไม่มีใครรู้ต้นสายปลายเหตุว่าเพราะอะไร ลูกทั้ง 2 คน จึงไม่รับพ่อ-แม่ไปดูแล
แต่เพราะความเป็นแม่ ยังไงก็ยังรัก ฝากขอโทษหากทำอะไรผิด และถึงแม้จะไม่ให้อยู่ด้วย อย่างน้อยก็ขอให้ได้เห็นหน้าก่อนตายได้หรือไม่
ทั้ง 2 คน เจ้าหน้าที่จะรับตัวไปอยู่ที่ศูนย์ไร้ที่พึ่งชั่วคราว ระหว่างนี้ จะพยายามติดต่อลูกทั้ง 2 คน ว่า จะรับเลี้ยงพ่อ-แม่ตัวเองหรือไม่ หากปฏิเสธ ก็จะต้องตามหาญาติ เพื่อหาทางออกของเรื่องนี้
