เด็กชาย 2 พี่น้องชาวเมียนมา เดินร้องไห้เข้าปั๊มน้ำมัน ก่อนอ้างว่าถูกแม่นำมาทิ้ง ที่ จ.ฉะเชิงเทรา สุดท้าย หลังสอบสวน ปรากฎว่า เด็กทั้ง 2 คน หนีแม่ออกมาจากที่พัก เพราะทั้ง 2 คน อยากกลับไปหานายจ้างเก่าของแม่
จากกรณีเมื่อเวลา 15.00 น. วันที่ 21 พ.ค. 69 ร.ต.ท.กฤตนัน สอนชิว รองสวป.สภ.บ้านโพธิ์ รับแจ้งเหตุ พบเด็กชาย 2 คน ชาวเมียนมา ถูกนำมาทิ้งไว้ที่ปั๊มน้ำมัน ที่ ริมถนนสายบ้านโพธิ์-ดอนสีนนท์ ม.1 ต.บ้านโพธิ์ อ.บางปะกง จ.ฉะเชิงเทรา ก่อนจะเข้าตรวจสอบพบ ด.ช.สมชาย อายุ 9 ปี สัญชาติเมียนมา และด.ช.มาวิน อายุ 8 ปี สัญชาติเมียนมา ทั้งสองคนเป็นพี่น้องกัน โดยเบื้องต้นบอกว่า แม่พานั่งรถกระบะตู้ทึบ แล้วจอดตรงข้ามปั๊มน้ำมัน ก่อนจะบอกให้ลงมาซื้อของ แล้วรถก็ออกไปทันที และจะรอให้นายจ้างที่สมุทรสาครมารับตัว ซึ่งทางตำรวจได้พาไปพักที่ สภ.บ้านโพธิ์
ระหว่างนั้นได้ทาง พ.ต.ท.พงษ์ วงษ์ประเสริฐดี รอง ผกก.ป.สภ.บ้านโพธิ์ ได้ประสานนายโสภณ แก้วล้อมทรัพย์ พัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดฉะเชิงเทรา นำทีมงานเข้ามาตรวจสอบที่เด็กทั้งสองคน ซึ่งทีแรกเด็กทั้งสองคนก็บอกว่านางคินมาร์อู อายุ 43 ปี สัญชาติเมียนมา พานั่งรถกระบะมาแล้วปล่อยทิ้ง เพื่อรอให้นายจ้างเก่าที่อยู่สมุทรสาครมารับ แต่ระหว่างนั้น นางคินมาร์อูก็โผล่มาที่โรงพัก พอเจอหน้าลูกชายทั้งสองคนก็ร้องไห้ แต่บอกว่า กลัวไม่อยากกลับไปอยู่ด้วย ทำให้ต้องพาเด็กทั้งสองคนออกมาคุยนอกห้อง แล้วสอบสวนนางคินมาร์อู จนทราบว่า ได้พาลูกชายทั้งสองคนมาจากสมุทรสาครได้ 3-4 วัน เพื่อมาทำงานที่ฉะเชิงเทรา ก่อนที่เด็กทั้ง 2 คน จะแอบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วเดินหนีออกมาจากที่พัก ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามปั๊มน้ำมัน ปตท. ตนก็ไม่เห็นลูกทั้งสองคนก็ออกตามหา และไปบอกนายจ้างใหม่ กับชาวบ้านในพื้นที่ให้ช่วยออกตามหาก็ไม่พบตัว
สุดท้ายมาเห็นข่าวในเพจคนข่าวบางปะกงว่า ลูกชายอยู่ที่โรงพักก็รีบมาทันที จากนั้นทาง น.ส.สุรีรัตน์ อายุ 43 ปี นายจ้างที่อยู่ จ.สมุทรสาคร ก็เดินทางมาถึงเด็กทั้ง 2 คน เห็นหน้าก็ร้องไห้โผเข้ากอดทันที เพราะต่างฝ่ายต่างคิดถึงกันและรักมาก
โดยน.ส.สุรีรัตน์ เผยว่า ปกติแม่เด็กและเด็กทั้ง 2 คนจะทำงานอยู่ด้วยกัน จู่ๆแม่เด็กก็มาบอกว่า จะขอลากลับบ้านที่ประเทศเมียนมา 1 เดือน ตนก็ให้มา แต่ตนกับสามีก็พยายมโทรหาแม่เด็กและเด็ก แต่แม่เด็กไม่ยอมรับสายเลย ก่อนที่เด็กจะมารับสายและรู้ว่าอยู่ที่ฉะเชิงเทรานั้นลำบากไม่ได้กลับบ้านที่ประเทศเมียนมาตามที่บอก เพราะตนเป็นห่วงปกติจะให้ไปเรียนหนังสือและให้ช่วยทำงาน โดยให้ค่าขนมเอาไว้กินไว้ใช้ ไม่คิดว่าแม่เด็กจะโกหกแบบนี้ ส่วนเด็กก็ยอมรับว่าที่โกหกว่าแม่เอามาทิ้ง เพราะอยากให้คนสงสาร และให้ช่วยเหลือทั้งสองคนกลับไปหา น.ส.สุรีรัตน์ นายจ้างเก่าของแม่ สุดท้ายนายโสภณ แก้วล้อมทรัพย์ พัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดฉะเชิงเทรา ได้ให้นายจ้างเก่าและแม่เด็กทำข้อตกลงเรื่องยินยอมให้ น.ส.สุรีรัตน์ ส่งเสียให้เด็กทั้งสองคนเรียนหนังสือ อีกทั้งจะดูแลเด็กทั้งสองคนเป็นอย่างดี
