ครูและชาวบ้านต่างพากันสงสารครอบครัว "พลทหารป้าง" ที่เหยียบทุนระเบิด พื้นที่ จ.ศรีสะเกษ แม่ป่วยเป็นโรคพาร์กินสัน ส่วนพี่ชายกำลังจะไปสอบสัมภาษณ์บรรจุเป็นข้าราชการครู
จากกรณีเหตุทหารไทย เหยียบทุ่นระเบิด ที่กันทรลักษณ์ จ.ศรีสะเกษ ทำให้มีหทารได้รับบาดเจ็บ 3 ราย โดยหนึ่งในนั่นบาดเจ็บสาหัสคือ พลทหารปริวัตร์ มีมานะ หรือ พลทหารป้าง สังกัด ร.6 พัน.1 เมื่อช่วงเย็นของวันที่ 11 ก.พ.69 ที่ผ่านมา
ความคืบหน้าล่าสุดวันนี้ ทีมข่าวได้ลงพื้นที่ไปยังบ้านของ พลทหารป้าง ม.7 บ้านชาด ต.เค็งใหญ่ อ.หัวตะพาน จ.อำนาจเจริญ โดยที่บ้านของพลทหารป้าง ปิดเงียบ เนื่องจากแม่ และพี่ชาย หลังจากที่ทราบข่าวน้องชายเหยียบทุ่นระเบิด และได้มีการส่งตัวไปรักษาที่ รพ.สุรินทร์ ก็ได้รีบเดินทางไปหาตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมาแล้ว ทำให้วันนี้ไม่มีคนอยู่ที่บ้านแต่อย่างใด
ทีมข่าวได้พูดคุยกับครูเพียรมณี อายุ 52 ปี ครูโรงเรียนบ้านชาด ที่เคยสอน พลทหารปริวัตร์ และเป็นครูโรงเรียนเดียวกันกับพี่ชายของพลทหารปริวัตร์ ที่เป็นครูอัตราจ้างอยู่ คุณครูเปิดเผยกับทีมข่าวว่า เห็นพลทหารป้างมาตั้งแต่เรียนชั้นอนุบาล พลหทารป้าง เป็นเด็กดี มีความตั้งใจที่อยากจะเป็นทหารตั้งแต่เด็กแล้ว ส่วนพี่ชายเขาก็เป็นครูอัตราจ้างที่สอนด้วยกัน
เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ก็ทำให้รู้สึกเสียใจและสงสารครอบครัวพลทหารป้าง เนื่องจาก พี่ชายคนกลางนั่นกับพ่อต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัด ส่วนแม่ก็ป่วยเป็นโรคพาร์กินสัน ทำให้พี่ชายคนโตนั่นต้องคอยอยู่ดูแลแม่ที่บ้าน ล่าสุดพี่ชายเขาก็สอบผ่านเตรียมตัวที่จะไปสอบสัมภาษณ์เป็นข้าราชการครูในอีก 2-3 วันนี้ เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นก็ไม่จะรู้จะเป็นยังไงต่อ อยากให้มีสวัสดิการให้กับทหารที่ต้องบาดเจ็บจากเหตุการณ์ในครั้งนี้
นายประยูร อายุ 62 ปี คุณลุงบ้านอยู่ติดกับบ้านพลทหารป้าง เปิดเผยกับทีมข่าวว่า พลทหารป้างก็ถือเป็นลูกเป็นหลานของตน ตัวพลทหารป้างเองนั่นมีความตั้งใจที่จะเป็นทหาร โดยสมัครใจไปเป็นทหารเกณฑ์ และหวังที่สอบเป็นนายสิบต่อ เพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าพลทหารป้างก็จะปลดประจำการแล้ว ก็กะว่าจะอยู่ต่อเพื่อรอสอบนายสิบ แต่ก็มาเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นเสียก่อน
ก่อนจะเกิดเหตุนั่น พลทหารป้างเพิ่งเดือนทางกลับไปเมื่อวันที่ 10 ก.พ.69 ที่ผ่านมานี้เอง พลหทารป้างได้เดินทางมาเลือกตั้งที่บ้าน แต่ปกติแล้ว ก่อนที่จะเดินทางกลับทุกครั้ง พลทหารป้างจะให้คุณแม่ของตนผูกข้อต่อแขนให้ก่อนเดินทางกลับเสมอ แต่วันนั่นพลทหารป้างต้องกลับไปแต่เช้าคุณแม่ของตนยังไม่ตื่น ก็เลยไม่ได้ผูกข้อต่อแขนเหมือนทุกครั้ง ตนเองก็รู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ อยากให้รัฐบาลช่วยเหลือเยียวยาทหารตามความเหมาะสม ตนเองก็รู้สึกตกใจและเสียใจไม่คิดว่าจะเกิดเหตุกาณ์เช่นนี้ขึ้นอีก ทีแรกก็นึกว่าจะสงบและไม่เมีเหตุการณ์แบบนี้แล้ว
